Gedachtenspinsels van Nina: mag ik hier echt blijven???? 3


Tjonge, ik heb zoveeel meegemaakt de afgelopen week. Je wilt het niet weten! Of….misschien willen jullie het juist wel weten en daarom mag ik van vrouwmens mijn eerste blogje woefen. Nou, daar komt ‘ie..

Mijn nieuwe maatje Cooper heeft geloof ik al een paar keer over mij gewoeft, dus jullie wisten dat ik zou komen. Mooi is dat, ik wist het namelijk zelf niet en snapte er dan ook niets van toen ik ineens, in het pension in Servië, in een bench in een auto werd gezet. Ik woonde in dat pension nadat mijn redders mij van straat hadden gehaald in Montenegro en ik heel kort in het staatsasiel had gezeten. Enfin, die auto. Nu ben ik niet verwend voor wat betreft de daden van mensen tot nu toe, dus ik dacht: dit belooft niet veel goeds….

We gingen heeeeel lang rijden en ik probeerde maar een beetje te slapen af en toe. Best lastig als je je zorgen maakt en een beetje bang bent voor wat er komen gaat. Het werd donker en weer licht en we reden nog altijd. Tot we uiteindelijk waren waar we –kennelijk- moesten zijn. Ik dacht: nou krijgen we het; waar kom ik terecht?

De meneer van de auto nam mij mee naar een huis en ik werd begroet door een man die heel aardig tegen mij deed en blij leek mij te zien. Mij? Echt waar? De man van het huis gaf de man van de auto koffie en daarna deed hij mij een riem om en ging hij met mij lopen. Dat lopen aan een riem vond ik wel raar en ik deed het dan ook niet helemaal naar zijn zin, maar hij zei dat ik dat nog wel zou leren. Al snel kwamen we bij een veld waar ik een vrouw en een andere hond zag. De man liet mij los en de vrouw begroette mij ook al zo lief.

Nadat ik ook met de hond, die Cooper bleek te heten, had kennisgemaakt (toffe gozer overigens!), gingen wij weer terug naar het huis. Met z’n vieren. Ik kreeg lekker eten en drinken en heeeeel veel knuffels. Ik mocht op de bank en kon het allemaal maar moeilijk geloven dat al dit fijns mij overkwam…. Ik dacht dat het een droom was en ik wel weer wakker zou worden in de harde werkelijkheid….

Nu zijn we inmiddels een week verder en weet je? Ik kan mijn geluk niet op! Ze zijn allemaal even lief voor mij en die man en die vrouw zijn …… mijn nieuwe mensen! Ik mag hier blijven! Ik hoef niet meer de straat op en ik krijg heel veel, heel veel knuffels. Ik weet eigenlijk van gekkigheid niet wat ik moet doen om er nóg meer te krijgen! Ik doe ook ontzettend mijn best om het allemaal goed te doen en ‘mijn mensen’, ja heus….’mijn’ mensen, zeggen dat ik het allemaal best heel snel oppik. Ze zeggen ook dat dit mijn ‘forever home’ is en ik nooit meer weg hoef. Ohhhh…..laat het geen droom zijn!!


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

3 gedachten over “Gedachtenspinsels van Nina: mag ik hier echt blijven????