Gedachtenspinsels van Nina: Van de straat naar een warm huis….Kod kuće!


Tjonge, ik had nooit gedacht dat ik ooit nog eens zó ontspannen zou zijn en zó enorm verwend zou worden. Toch is het werkelijk zo. Ik voel mij hier zó fijn! Toen ik in Servië op straat zwierf moest ik altijd zelf mijn eten bij elkaar zien te scharrelen en een warm plekje om te slapen was ook lang niet altijd voor’poten’.

Nu krijg ik op vaste tijden mijn eten. ’s Morgens brokjes, ’s avonds vlees met sperziebonen en voordat onze mensen gaan slapen, nog eens vlees, maar dan in een rubber ding dat zij een kong noemen. Die heb ik natuurlijk zó leeg he, dat snap je. Cooper doet daar eindeloos lang over, maar ik heb het in een halve minuut voor elkaar. Het is wel fijn dat vrouwmens dat malle ding dan vasthoudt, want ik ga er zó mee te keer dat ‘ie anders de hele kamer doorvliegt omdat ik nog niet zo goed weet hoe ik mijn kromme pootjes op dat ding moet zetten zodat het stil blijft liggen.

Van de week hebben onze mensen mij overigens meegenomen naar de dokter. Dat vond ik wel een beetje eng hoor. Ik moest mee in de auto en ik was even bang dat mijn mooie droom alweer voorbij was. Gelukkig bleven mijn mensen dichtbij mij, ook toen de dokter mij ging onderzoeken. Hij bekeek aan alle kanten mijn pootjes en er zijn zelfs foto’s van mij gemaakt. Tja…. Hij vond mij kennelijk heel mooi….

Toen gingen mijn mensen nog met de dokter praten en ik mocht erbij blijven. Veel snapte ik er niet van, maar ik geloof dat ik in het vroege voorjaar (wasdadan?) weer naar dokter Diederik moet en dat hij dan mijn pootjes een voor een rechter gaat maken. Nou….het zal wel, ik geloof dat dat nog een hele poos duurt en dat willen mijn mensen ook juist, want ik moet er eerst op vertrouwen dat ik bij hen voor de rest van mijn leven lekker thuis ben zeggen ze…. Woefffie!!!

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.