Mijmeringen van Chaya: herinneringen… 1


Van de week hoorde ik onze mensen herinneringen ophalen aan de tijd dat ik nog jong en onbezonnen was. Enfin, onbezonnen ben ik nog altijd een beetje, want ik spring, ondanks mijn malle bokkenpoot, nog altijd over de leuning van de bank. Waarmee ik overigens mijn mensen zich een hoedje laat schrikken, maar dit terzijde.

Zo hoorde ik ze het verhaal vertellen van die keer dat ik net, als jong puppenmeisje, bij hen woonde. Vrouwmens was met mij en mijn eerste grote liefde Baruch, gaan wandelen. Het was winter en hartstikke koud. Toen we op het veldje kwamen en ik naar de sloot keek, zag ik een meerkoet op het water staan. Er lag een laagje op het water. IJs zo bleek later, en ik dacht… ‘dat kan ik ook’.

Onverdroten stapte ik naar voren en …. PLONS! Daar lag ik, in dat koude water. Ik schrok me dood! Wat was dat? Die meerkoet kon er toch ook op staan? Ik was zo verbouwereerd dat ik bovendien even niet meer wist hoe ik uit dat gruwelijke koude water moest komen. Gelukkig trok vrouwmens mij snel op de kant en hield mij meteen dicht tegen zich aan. Zo zijn wij, nou ja….vrouwmens en Baruch, naar huis gehold en ben ik lekker afgedroogd en opgewarmd.

Ik ben alleen nooit meer zo dol op water geweest….je weet tenslotte maar nooit….


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Een gedachte over “Mijmeringen van Chaya: herinneringen…

  • josé Bosma

    Ook een hondenkind wil net als een mensenkind alles ontdekken, wat had jij geluk dat het vrouwtje dicht in de buurt was en dat ze het met natte jou op een lopen zetten voordat je helemaal onderkoelt raakte.
    Een geluk bij een ongeluk.
    Woefelige zondag met een klein beetje de kachel aan.