Mijmeringen van Chaya: oeps mijn imago gaat naar de blafsmodee!


Tja, het is een feit, ik ben niet meer helemaal mijn aller beminnelijkste zelf, althans buiten dan, maar ik kan er niets aan doen…echt niet. Vrouwmens heeft het mij onlangs uitgelegd en het blijkt iets te zijn dat ‘instinct’ heet.

Wanneer dieren voelen dat hun krachten afnemen, stellen ze zich daarop in en nemen, wanneer ze iets op hun padje tegenkomen dat mogelijk bedreigend zou kunnen zijn, een aanvallende houding aan. Bij voorbaat, uit voorzorg, zeg maar. Eigenlijk is het zoiets als: ‘kijk mij eens gevaarlijk zijn, jij wilt mij écht niet boos maken’. Nou, dát dus… en dat doe ik de laatste tijd dus ook een beetje.

Wanneer we een stukje gaan wandelen en ik zie op enige afstand een andere hond aankomen, dan ga ik blaffen en grommen en boos kijken. Ik gooi gewoon alles in de strijd om te voorkomen dat die ander denkt ‘jou kan ik hebben’. Suf he? Ik weet ook niet zo goed waarom ik het doe, want er is mij op dat gebied nooit iets overkomen en ik weet ook zeker dat mijn mensen dat niet zouden laten gebeuren, maar ja …. dat ‘instinct’ he…..

Dat betekent echter wel dat andere honden én mensen soms een beetje van mij schrikken en de mensen én honden die mij kennen als dat ongelooflijke leuke, charmante, lieve, vrolijke, enthousiaste hondenmeisje, die begrijpen het niet zo goed, maar …. lieve mensen en lieve honden…ik ben nog altijd dezelfde hoor. Ik woef maar alsof….

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *