De Odyssee van mijn bestaan: indrukwekkend! 5


‘De Odyssee van mijn bestaan’ is een familiehistorie en autobiografie ineen. Het vertelt over het leven van Manja Croiset. Over haar moeilijke leven met –nimmer aflatend- de Shoah op de achtergrond, haar ziekte, haar lijdensweg, de medische wereld waar zij zoveel van zag en nog veel meer. Wat heeft deze vrouw veel moeten meemaken…

“Verdriet maakt vals

Ingeslikte tranen

veroorzaakt bijten

transpiratie

Huilen door je poriën.”

Een indrukwekkend werk van een indrukwekkend krachtige vrouw, die zich –in deze terminale fase van haar leven- zelf in het geheel niet krachtig voelt. Croiset is namelijk al heel lang veroordeeld tot haar bed en haar ‘leven’ bestaat momenteel uit niet veel meer dan wachten op het einde….

In ‘De Odyssee van mijn bestaan’ vliegt Croiset heen en weer in herinneringen, anekdotes, stukjes geschiedenis en mijmeringen over haar jeugd, het gezin en haar leven. Wanneer je eenmaal gewend bent aan deze plotselinge overgangen is het indrukwekkend, heel indrukwekkend en geeft het een unieke inkijk in het leven van deze vrouw. Zelf noemt ze de grammaticale vorm waarin het boek geschreven is, de ‘onverwerkt verleden tijd’.

“We liepen regelmatig langs het burgerweeshuis; thans het Amsterdams Historisch Museum, lang voor het nieuwe ontwerp van Aldo van Eyck, en dan zei mamma: ‘Als ons iets overkomt dan gaan jullie hier naar toe omdat we geen familie hebben. Dat schenen ze goed geregeld te hebben.”

‘De Odyssee van mijn bestaan’ beschrijft wat de oorlog, een heel leven lang, kan veroorzaken bij hen die al deze ellende, al dit leed en al het onrecht hebben moeten doorstaan. Maar ook wat het doet met de volgende generatie.

“Recentelijk is er iets diep van binnen geknapt en dat komt nooit meer in orde. Daarom de quote van Simon Hammelburg uit zijn Broken on the inside: Zal er ooit nog geluid uit mijn keel komen?”

Croiset geeft in haar boek blijk van een ruime kennis te beschikken van allerlei cultuurvormen en ook die komen in haar boek met regelmaat voorbij. Deze ontwikkelde vrouw blikt in haar boek terug op haar leven en zij kan het zelfs opbrengen om dat te doen met een regelmatig terugkerende cynische ondertoon. Een hard leven, dat nu ook nog moet eindigen in een zwaar ziekbed. Het leven is niet eerlijk. Dát en diep respect is wat mij vooral bijblijft na het lezen van ‘De Odyssee van mijn bestaan’…

Over de auteur

Manja Croiset (1946) is geboren en getogen in Amsterdam. Ze is de dochter van een Joodse moeder en een vader die wegens het verspreiden van illegaal drukwerk in verschillende kampen heeft gezeten en ook nog Joodse genen had. Na de lagere school bezocht Croiset het Barlaeus Gymnasium. Ze kwam, als tweedegeneratieslachtoffer, op jonge leeftijd in de psychiatrie terecht. Ze verbleef vele jaren in psychiatrische inrichtingen. Daarover is ze op haar zestigste gaan publiceren. Ze is negen jaar werkzaam geweest voor het Leidsch Dagblad. Bovendien heeft Croiset een enorm oeuvre aan historische werken, gedichten en kunstwerken op haar naam staan.

Uitvoering

Uitgever Brave New Books

ISBN10 940212506X

ISBN13 9789402125061

Paperback, 352 pagina’s

Over Hanneke Tinor-Centi

Hanneke Tinor-Centi (1960), eigenaar van HT-C Communicatie en Marketing, literair agent en boekrecensent.

http://ht-c-communicatie.nl/

 

 


Laat commentaar achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

5 Gedachten over “De Odyssee van mijn bestaan: indrukwekkend!

  • Simon Hammelburg

    Deze quote is niet van mij:
    “Recentelijk is er iets diep van binnen geknapt en dat komt nooit meer in orde. Daarom de quote van Simon Hammelburg uit zijn Broken on the inside: Zal er ooit nog geluid uit mijn keel komen?”
    Blijf verre van mevrouw Croiset en haar idiotie.

    • Manja Croiset

      Simon Hammelburg. Ik heb niet gezegd, dat jij ‘ recentelijk is er iets in me geknapt’ hebt gezegd, dat is een tekst van mij, ‘daarom Broken on the inside’. Alhoewel, een citaat vrij tot drie regels, vond ik het wel zo netjes dat te melden, in die context heb ik je het boek als pdf file gestuurd.

      Je schreef een grandioze recensie op Manja en Klinieken, daaraan voor afgegaan een correspondentie.
      ‘De idioterie’ nu dus publiekelijk. Heel goed,- er zijn er meer, die niemand naast zich kunnen velen- dat is klein, maar dat zij zo. Jouw probleem. Maar fabeltjes over ‘geesteszieke, niets met de Shoa van doen’- is een brug te ver. Rivaliteit is nooit smakelijk, maar in het Kader van de Shoa past dat al helemaal niet.
      Hier jouw recensie op Manja en klinieken. • Manja en Klinieken – Miskenning.
      o SimonHammelburg
      o 60-69 jaar
      o St. Maurice des Lions, Frankrijk
      o 20 augustus 2015
      Ik raad dit product aan
      o Heldere boodschap
      o Overzichtelijk
      o Volledig
      o indringend
      Toon alle punten Toon alleen de eerste 3 punten
      De veelzijdige Manja Croiset, woord- en beeldend kunstenaar, liet mij meelezen in haar nieuw, indrukwekkend document ‘Manja en Klinieken – Miskenning’ dat met enige aanvullingen binnenkort in boekvorm verschijnt.
      Haar verzoek om eventuele typefouten aan te willen duiden werkte op mijn lachspieren want Manja schrijft – ondanks haar visuele beperking – foutloze manuscripten. Wat een corrector als ‘fout’ zou aanmerken, heeft bij haar altijd een bedoeling. Zij schrijft proza en poëzie door elkaar, gebruikt soms een oude spelling, speelt met leestekens, et cetera. Manja Croiset kun je niet lezen; je moet het beleven.

      In dit nieuwe boek valt veel te beleven. De inhoud ga ik niet geheel verklappen. Wel wil ik kwijt dat op een meer dan indringende wijze wordt beschreven hoe een enigszins getraumatiseerd lief meisje, dat zo van ballet en het leven hield, door psychologen, psychiaters, andere ‘hulpverleners’, medicijnmannen, medewerkers van inrichtingen tot een geestelijk en lichamelijk wrak werd verminkt. Maar, dat getraumatiseerde, lieve meisje kreeg een degelijke opleiding en kan zo langzamerhand als hooggeleerd worden beschouwd. Er zijn weinig zaken waarin zij niet is geïnteresseerd. Met haar gouden pen beschrijft zij een geschiedenis die om te janken is. Het briljante is, dat deze aanklacht (althans zo zie ik het) doorspekt is met snedige humor voor de fijnproever. Hierdoor blijft in alle opzichten het evenwicht bewaard. Zij slaat nooit door.
      De foto’s vormen een goede illustratie voor het lieve meisje van vroeger, dat zo van ballet hield. De huidige foto’s op haar Facebook pagina geven enigszins aan hoe zeer Manja werd verminkt. Haar pijn is welhaast onbeschrijflijk.

      Croiset liet mij haar nieuwe manuscript lezen vanwege de titel van mijn recente boek ‘Broken on the inside’ (Nederlandse titel: ‘Van binnen is alles stuk – Herinneringen van vernielde generaties), die haar aanspreekt. Lezen kan Croiset moeilijk. Daarvoor is er van binnen te veel stuk. En haar ogen laten haar in de steek. Zij is ondeskundig kapot behandeld. Dat is een drama, vooral omdat in Amerika ‘patiënten’ zoals Manja Croiset veelal genezen. Juist daarom is het zo knap dat zij zich dagelijks, met bijeengeschraapte energie, steeds weer als geniaal kunstzinnig scribente ontpopt. Met lieve en harde woorden, met een knipoog en flinke uithalen maar haatdragend is Manja Croiset nooit. ‘Dat lieve meisje is intact gebleven’

      Dat laatste heb ik ontkend.

      Jij bent blijkbaar om niet duidelijke reden wel rancuneus, schrijven kun je, publiek bespelen ook.
      Maar je attitude is ongepast/gênant.
      Mijn excuses aan Hanneke Tinor- Centi, dat deze geschiedenis hier naar buiten komt.

      Manja Croiset