Overpeinzingen van Cooper: beestenboel 1


Ik vind het helemaal flabberdewoef dat het inmiddels zo’n beestenboel is geworden bij ons thuis!

Ik heb mijn eigen blafmeisje … Nina, en bovendien lopen die twee frummels hier rond die ik eigenlijk ook best heel leuk vind. Ze zijn in elk geval lief voor mij en komen met regelmaat om mijn hoofd kroelen. Vooral dat ventje doet dat vaak en…. hij wast zelfs mijn oren! Nou, heb ik het voor elkaar of niet? 

Ik heb bovendien begrepen dat er binnenkort nog een derde rondhobbelt. Aan dat ukkie heb ik al gesnuffeld, maar hij is nog te klein om zelf rond te lopen. Bibi en Cesar, jawel zo heet die hummel echt…, zitten regelmatig in een soort theemuts in het kantoor van vrouwmens als zij daar ook is en voor de rest zit dat kleintje in een doos in de kamer met allemaal lappen en een elektrische deken. Hij wel … pfff…

Wat ik wel een dingetje vind is dat dat malle spul eten krijgt dat heel lekker ruikt en dat ik dan op mijn donder krijg als ik het opeet. Ja duuuuuhhhhhh, hoe moet ik nou begrijpen dat als iets op de grond staat, het voor mij is en als het hoger staat niet….? Dat is toch niet te blaffen?

Nina en ik hebben het overigens blafgezellig samen en weten al aardig wat we aan elkaar hebben. Als we met onze mensen op het veld zijn, probeer ik haar telkens over te halen om te spelen, maar dat wil ze nog niet echt. Onze mensen hebben mij uitgelegd dat Nina het ‘concept’ (heuh, wat is dat nou weer voor mal woord?) nog niet begrijpt en dat het niet aan mij ligt. Nou weet ik dat laatste natuurlijk wel, want ik ben natuurlijk woeftastisch! Onze mensen zeggen dat, omdat Nina zo lang op straat heeft geleefd, het contact met andere honden meestal betekende dat ze zichzelf moest beschermen of dat er ruzie was over eten. 

Nu begrijp ik een beetje beter waarom ze niet op mijn ongelooflijk aantrekkelijke speeluitnodigingen inblaft. Maar…ik blijf het proberen hoor!


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Een gedachte over “Overpeinzingen van Cooper: beestenboel

  • José Bosma

    Zo is het!!! never woef up! Dat doe ik zelf ook nooit. Wat een drukte zeg in jullie mensenhuis… Maar wel leuk he van die blootlopertjes. Kijk je wel ff uit je woef doppen dat je er niet per ongeluk een vermorzelt onder die gigantische logge poten van je?
    Hier in de Spaanse vallei lopen heel veel kleine konijntjes onder de olijfbomen en wij hebben hier een rooie kater Japie die regelmatig zijn miauw instinct volgt. Tja dat is nu eenmaal het gedrag van een rooie kater. Maar een gruwelijk (misschien voor jouw mensen) detail is wel dat Japie ze meteen dood bijt en ook opeet. Helemaal! Japie denkt dat hij de tijger van het platteland is. Tja katten doen nu eenmaal zulke dingen. Bij jou zit waakzaamheid in je woeffelbloed en jij bewaakt dan ook het fort en past regelmatig om alles om je heen een beetje op. Dat woefel je goed. Wat fijn dat je nu weer een vriendinnetje hebt. Kunnen jullie samen gezellig woeffelen…terwijl jullie allebei een oogje in het zeil houden op de naaktlopers.. Woeffellief van jullie hoor!