Overpeinzingen van Cooper: frummels


Wat denk je dat mij gisteren is overkomen? Je gelooft het niet hoor! Ik geloof het zelf nog amper….


Gistermiddag gingen mijn mensen ineens weg. Ze zeiden dat ze ‘even een boodschapje gingen doen’. Nou, dat gebeurt wel vaker dus ben ik maar een tukkie gaan doen. Op een goed moment dacht ik wel dat het erg lang duurde, maar woef, dat kan…vooruit maar, ik vergeef het ze.


Nou weet ik niet precies hoelang het duurde want ik kan nu eenmaal geen klok kijken, maar na een heule poos kwamen ze eindelijk weer thuis. Ik blij natuurlijk, maar wat hadden ze nou toch bij zich? Het was geen boodschappentas, want die ken ik wel en daar stop ik ook altijd graag mijn hoofd even in om te kijken,  of liever gezegd ruiken, of er iets te jatten valt. Nee, dit was een raar soort doos van plastic met een handvat en met een luikje aan de voorkant. Ik mocht er aan snuffelen en het rook raar… Mijn mensen zeiden dat het Bobbi en Bibbi waren. Heu? Wat is dat dan? Mijn mensen deden het luikje open en….er gebeurde….helemaal niks. Nou, toen ben ik maar weer gaan slapen. 


Een hele poos later kwamen er dus twee vreemde frummels uit, waarvan mijn mensen zeggen dat het poesjes zijn. Nou, ik kan je melden dat ik nog nooit zulke poesjes heb gezien. Ze hebben niet eens haartjes! Eerst kwam het jongenspoesje kijken en hebben wij even aan elkaar gesnuffeld. Vrouwmens nam daarna dat meisjespoesje bij zich en die heeft de rest van de avond weggekropen in haar vest gelegen. Het zal ook wel koud zijn als je zo bloot door het leven gaat. 


Enfin, ik mocht er ook bij op de bank, ja dusssss…het is tenslotte míjn bank. Nu ga ik er maar eens diep over nadenken of ik die frummels leuk vind. Ik denk het wel, maar dan moeten ze wel wat meer gaan doen. Goh, was Nina alvast maar hier, dan konden we er samen over woefen….

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.