Overpeinzingen van Cooper: lust je nog spruitjes?


Ik ben nu eenmaal dol op eten en ja…ik lust álles. Althans, daar raken mijn mensen zo langzamerhand van overtuigd.

Natuurlijk vind ik mijn vlees heel lekker, die sperziebonen die ze er tegenwoordig doorheen gooien, zijn ook in orde. Mijn brokjes, die ik ’s morgens krijg, zijn ook razendsnel mijn buikje in evenals mijn stukjes brood die ik elke dag krijg als mijn mensen klaar zijn met lunchen en mijn Kong voor het slapen gaan. Verder weten ze inmiddels dat ik ook tomaat lust en …. zelfs spruitjes. Dat lijkt hen nog het meeste te verbazen. Waarom eigenlijk? Die dingen zijn best lekker.

Enfin, verder is het dus wachten op de tussendoortjes die mij ten deel vallen. Elke dag opnieuw hoop ik dat dat er véél zijn…. Nou vinden mijn mensen natuurlijk dat ik een paar kilootjes kwijt moet en dus hebben wij tegenwoordig een dagelijks terugkerende worsteling tussen mijn lege buikje en hun wens om mijn gewicht omlaag te krijgen… pffff….. Ik ben dus druk aan het oefenen op mijn meest treurige blik. Een blik die zij met geen mogelijkheid kunnen weerstaan. Bovendien ben ik aan het trainen om mijn meest trieste piepje. Ook dat lukt overigens al aardig! Ik doe dat heel zachtjes, want anders krijg ik een beetje op mijn kop, maar mijn piepje vinden ze geloof ik wel schattig.

Hebben jullie nog tips, verleidingsacties of trucjes waarmee ik nog wat extra’s kan woefen?

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.