Overpeinzingen van Cooper: mijn meisje is zó zielig! 3


Jullie hebben er vorige week al over kunnen lezen, maar ik wil ook nog even blaffen dat ik het zo zielig vind voor mijn meisje dat ze pijn heeft aan haar pootje. Ik doe zo voorzichtig mogelijk met haar, maar ik snap het ook niet helemaal.

Zo gaan we apart wandelen, terwijl we dat voorheen met z’n vieren deden… zo raar! Vrouwmens en ik gaan dan een wat langer rondje. Als we weer bijna terug zijn en ik zie Chaya en manmens in de verte, dan kan ik mijn geluk niet op! Ik wil dan maar één ding….als een speer naar ze toe. Vrouwmens snapt dat gelukkig en ze laat mij dan maar los, want één ding is zeker: als ze dat niet doet dan gaat ze ondersteboven! Ik ben tenslotte een grote, stoere vent en als ik vooruit wil… dan ga ik en dan is het haar 50 kilo tegenover mijn 50 kilo. Geef ik jou te raden wie dát aflegt.

Maandag gaan onze mensen weer met Chaya naar de dokter heb ik begrepen en ik hoop zó dat die goed nieuws heeft over mijn meisje! Veel meer wil ik er nu even niet over blaffen, want dat maakt mij een beetje bewoefd. Ik ga weer even bij mijn zielige wijffie kijken en haar een een snufje geven.


Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

3 gedachten over “Overpeinzingen van Cooper: mijn meisje is zó zielig!